Согорени делови од коски пронајдени во северен Малави ја открија најстарата позната клада за кремирање во Африка и отворија нови мистерии што можеби ќе биде тешко да се решат. Со анализа на коските и седиментите од кладата, научниците сметаат дека ловци-собирачи го кремирале телото на една жена пред околу 9.500 години, според нивната студија објавена во списанието „Сајнс адвансес“.
Кладата и човечките остатоци биле пронајдени во близина на подножјето на планината Хора, гранитна планина што нагло се издига и се издигнува над рамнина. Според форензичката анализа деловите, главно од коските на рацете и нозете, ѝ припаѓале на жена на возраст меѓу 18 и 60 години, која била висока околу 152 сантиметра.
Локалитетот, наречен Хора 1, кој се наоѓа под надвисната карпа, го привлече вниманието на научниците во 1950-тите години, кога за првпат беше ископуван и беше утврдено дека станува збор за погребно место на ловци-собирачи. Поновите истражувања започнати во 2016 покажаа дека луѓето почнале да живеат на овој локалитет пред околу 21.000 години и дека таму ги погребувале своите мртви пред 8.000 до 16.000 години.
Анализата на истражувачите исто така откри дека при изведувањето на кремирањето била вложена исклучителна грижа. (Фото: Си-Ен-Ен)
Сепак, коскените фрагменти ја претставуваат единствената кремација што некогаш се случила на овој локалитет, што го прави откритието уште поневообичаено, имајќи предвид дека кремирањата биле ретки во тој временски период, велат истражувачите.
„Кремирањето е многу ретко меѓу древните и современите ловци-собирачи, барем делумно затоа што кладите бараат огромна количина труд, време и гориво за да се трансформира телото во фрагментирани и калцинирани коски и пепел“, изјави Џесика Серезо-Роман, главна авторка на студијата и вонредна професорка по антропологија на Универзитетот во Оклахома.
Ископувањата на локалитетот во периодот меѓу 2016 и 2019 година открија големи купчиња пепел, приближно со големина на брачен кревет, кои содржела две групи човечки коскени фрагменти со видливи траги од горење. Претходните откритија на кремации во Африка датираат од пасторални неолитски сточари од пред околу 3.500 години или од подоцнежни општества што произведувале храна и имале поголема густина на население, што го прави ова откритие уште понеочекувано, велат истражувачите.
„Додека ја ископувавме структурата на кладата, постоеше постојана расправа дека ова никако не можело да биде погребна практика на ловци-собирачи и дека нема шанси да биде постаро од неколку илјади години. Кога пристигнаа радиојаглеродните датирања, бевме целосно изненадени“, изјави коавторката на студијата, д-р Џесика Томпсон, доцентка на Одделот за антропологија на Универзитетот Јејл.
Анализата на истражувачите исто така откри дека при изведувањето на кремирањето била вложена исклучителна грижа.
Фасцинантно е да се види колку далеку во минатото потекнуваат практиките на кремирање, изјави Лорејн Ху, раководителка за човечки истории и култури во Националното географско друштво.
„Кремирањето е нешто на кое ние во современиот западен свет ретко му посветуваме дополнително внимание, бидејќи го изведуваат професионалци во затворени услови, но за други општества тоа би било интензивно, длабоко телесно искуство – да се изгради, запали и закопа погребна клада. Ова покажува дека овие рани ловци-собирачи имале намерни и сложени верувања за сеќавањето и за начинот на кој треба да се однесуваат кон своите мртви“, рече Ху.
