Веста од минатата недела дека е можно хорор романот на Миа Балард „Срамежлива девојка“ да е до 78% генериран од вештачка интелигенција, ги принуди литературните агенти и издавачите да размислат дали само со голо око може да детектираат дела генерирани од вештачка интелигенција.

„Прашањето како ‘Срамежлива девојка’ се протнала низ мрежата на ‘Хашет’ е нешто на што издавачот мора самиот да одговори, но всушност, беше само прашање на време кога ова ќе се случи“, рече Ана Ганли, извршана директорка на Здружението на писатели.

„Вајлдфаер“, британската рака на издавачот „Хашет“, ја објави „Срамежлива девојка“ во ноември 2025. Требаше да биде објавена во САД во април, но контроверзноста овој месец доведе до прекин на издавањето во Велика Британија и откажување во САД. Балард негираше дека користела вештачка интелигенција за да го напише „Срамежлива девојка“, кажувајќи за „Њујорк тајмс“, кој прв ја објави веста, дека ја користел познаник што го ангажирала да уреди самообјавена верзија на романот.

Уредник во една од „петте големи“ издавачки куќи рече дека „почувствувал морници“ кога се појави веста за „Срамежлива девојка“.

„Тоа е проблем за кој издавачите се многу свесни. Им ставаме до знаење на авторите што очекуваме, ги тераме да потпишуваат договори и ја извршуваме нивната работа преку повеќе алатки за откривање на вештачка интелигенција, но знаеме дека сето ова е погрешно. Оттука и морниците: ако авторот е решен да користи вештачка интелигенција, а потоа да ги скрие своите траги, многу малку можеме да направиме“, вели уредникот.

Проф. Патрик Јуола, американски компјутерски научник познат по својата работа за припишување на авторство, се согласи. „Не сакам да ги наречам алатките за детекција на вештачка интелигенција измама, но тоа е технологија што едноставно не функционира“, вели тој и го спореди неуспехот за откривање со отпорност на антибиотици: „Вештачката интелигенција е систем за учење што постојано се надградува од неговите производители. Ако постоеше технологија за детекција што функционираше, тогаш луѓето едноставно би граделе подобри алатки за вештачка интелигенција за да ја измамат“.

Мор Наман, професор по информатички науки на Корнел Тек и раководител на неговата истражувачка група за социјални технологии, се согласи. „Вештачката интелигенција многу брзо учи како да избегне детекција со вештачка интелигенција. Сè уште не сме баш таму, но наскоро издавачите нема да имаат шанса“, рече тој.

„Софистицираните автори кои сакаат да ги избегнат алатките за детекција знаат како да го уредуваат својот текст, да го тестираат со овие алатки и повторно да го ревидираат“, рече тој. „Во одреден момент, мора да се запрашате: дали тој станал нивно сопствено дело, и покрај вештачката интелигенција?“, вели професорот Никил Гарг од Универзитетот Корнел.

Наман се согласи дека иако „Срамежлива девојка“ изгледа како „екстравагантен“ пример, има сè повеќе сиви зони. „Сите сега работиме во свет хибриден со вештачка интелигенција. Кога нешто станува книга генерирана од вештачка интелигенција, наместо само да користи вештачка интелигенција како што јас користам проверка на правопис, за да ја поправам мојата граматика или можеби да поттикнам идеи?“, праша тој.

На почетокот на месецов, Ганли ја лансираше шемата „Човечки автор“ за идентификување дела напишани од луѓе. Сепак, тоа е систем базиран на доверба – таа единствено човечка и по природа ранлива вредност. Но, во оваа ера на измама, довербата е повредна од кога било. „Читателите им веруваат на писателите. Писателите треба да продолжат да си веруваат себеси отколку на машините“, рече една уредничка. „Врската помеѓу читателот и писателот е исто така базирана на доверба; ангажманот може да функционира на многу нивоа, но пред сè, мора да биде значајна“.