Реформата на европскиот систем за азил, позната како Заеднички европски систем за азил (CEAS), која беше преговарана на ниво на ЕУ во текот на многу години, денеска стапува во сила. Заострувањето на миграциските правила има цел да воведе поефикасни процедури на надворешните граници на Европа, со што ќе се спречи барателите на азил да се преселуваат во рамките на Европската Унија, на пример од Грција или Италија во Германија.

Конкретно, граничните постапки треба да овозможат побрзо донесување одлуки за азил и подоследно спроведување на депортациите. Лицата кои имаат мали изгледи да добијат позитивна одлука за азил ќе бидат предмет на забрзана постапка, чиј максимален рок е 12 недели. Во текот на тој период, тие може да бидат обврзани да останат во специјални прифатни центри, кои главно ќе ги воспостават земјите на ЕУ на надворешните граници.

Оваа мерка пред сè има за цел да ја спречи секундарната миграција, односно ситуацијата кога барателите на азил самостојно се преселуваат во друга земја на ЕУ откако првпат биле регистрирани во една земја-членка.

Во исто време, државите на надворешните граници на ЕУ не треба сами да се справуваат со голем број пристигнувања на бегалци. Таканаречениот механизам за солидарност има цел да го распределува товарот меѓу земјите-членки. Тој предвидува поддршка преку финансиски придонеси, материјална помош или преземање на баратели на азил.

Германија нема обврска да уплати средства во веќе договорениот фонд за солидарност за тековната година, бидејќи големиот број баратели на азил што ги прифатила, а кои првично требало да бидат одговорност на други земји, се пресметуваат како исполнување на нејзините обврски.