Потпирањето исклучиво на индексот на телесна маса (БМИ) може истовремено да ја прецени и да ја потцени дебелината, со што пациентите се изложуваат на ризик од несоодветен третман, покажа голема меѓународна студија во која биле анализирани здравствените податоци на 844.108 возрасни лица од Кина, Велика Британија, САД и Шпанија.
Истражувањето, објавено в среда во научното списание Нејчр, сугерира дека дијагностицирањето на дебелината треба да излезе од рамките на унифицираната дефиниција заснована само на БМИ. Според авторите, сегашните методи не прават разлика меѓу луѓето кои веќе имаат здравствени проблеми поврзани со вишокот телесни масти и оние кои се соочуваат со зголемен здравствен ризик, но немаат докази за нарушена функција на органите.
Професорот Франческо Рубино, главен автор на студијата и раководител на Катедрата за метаболна и баријатриска хирургија на Кралскиот колеџ во Лондон, во соопштението за медиумите наведува дека луѓето со дебелина заслужуваат грижа прилагодена на нивните потреби, ниту помалку, ниту повеќе.
Моментално, дебелината најчесто се класифицира преку индексот на телесна маса, кој се пресметува од тежината и висината на лицето. Сепак, овој показател не го зема предвид количеството на телесни масти, нивната распределба низ телото, ниту дали тие влијаат врз здравјето.
Во јануари 2025 година, комисија објавена во списанието Лансет дијабетес и ендокринологија предложи нова рамка за дијагностицирање на дебелината. Таа препорача разграничување на две категории: клиничка дебелина, каде што вишокот масти ја нарушува функцијата на органите или секојдневните активности, и претклиничка дебелина, каде што вишокот масти ги зголемува здравствените ризици, но нормалната телесна функција е зачувана.
Истражувачите од Кралскиот колеџ во Лондон и меѓународен тим соработници испитувале дали предложената рамка нуди попрецизен начин за идентификување на дебелината и предвидување на здравствените исходи.
Нивната анализа покажала дека самото мерење на БМИ ги давало погрешните процени во сите четири испитувани популации. Додавањето на обемот на половината и односот меѓу половината и висината кон проценките на БМИ ги намалило овие грешки при класификацијата. Само преку БМИ било пропуштено ниво на телесни масти што укажува на дебелина кај до 8,6 отсто од испитаниците, додека до 3,1 отсто биле погрешно класифицирани како лица со дебелина.
Истражувачите утврдиле и дека клиничката дебелина опфаќала меѓу 23 и 31 отсто од сите случаи на дебелина, со вкупна застапеност во популацијата од 5,6 до 10,9 отсто.
Двете категории биле поврзани со значително различни здравствени исходи. Клиничката дебелина била поврзана со значително поголем ризик од смртност, додека претклиничката дебелина носела поумерено зголемување на ризикот. Повеќето луѓе класифицирани со претклиничка дебелина на почетокот на студијата, меѓу 77 и 91 отсто во различните групи, не преминале во клиничка дебелина во период од 10 години.
Рубино вели дека самиот индекс на телесна маса не може да покаже дали некој е веќе болен или е во ризик од болест, ниту каква грижа му е потребна, со што луѓето остануваат ранливи и на недоволно и на прекумерно лекување. Според него, претклиничката дебелина не треба ниту автоматски да се третира како активна болест, ниту да се отфрли како безопасна, туку интензитетот на превентивниот третман треба да одговара на индивидуалниот ризик.
Истражувачите сметаат дека ова разграничување би им помогнало на здравствените работници подобро да проценат кому му е потребен третман за постоечка болест, а кој би имал корист од превентивни интервенции, наместо да се применува ист пристап кај сите со висок БМИ.
Професорот Ан Пан од Универзитетот за наука и технологија Хуажонг во Вухан, Кина, кој е прв автор на студијата, вели дека изразените разлики во прогнозата меѓу клиничката и претклиничката дебелина, доследно забележани низ различни земји и етнички групи, го поддржуваат глобалното усвојување на новата рамка за подобрување на грижата и политиките за дебелина ширум светот.
