Лидерката на германската партија Алтернатива за Германија (АфД), Алис Вајдел, го претстави својот план Нов договор за Европа во Стразбур, една недела откако челничката на францускиот Национален собир, Марин Ле Пен, ја изнесе сопствената визија во Брисел. Иако двете партии настојуваат да го преуредат европскиот блок околу националниот суверенитет и да ги ослабат централните институции, меѓу нив постојат длабоки несогласувања околу фискалната политика, енергетиката и степенот на предвидените реформи. Ниту една од нив повеќе не бара излез од Европската Унија, туку се залагаат за сојуз на суверени држави, план кој доколку се реализира би можел да го поткопа долгогодишното француско-германско партнерство.
Двете политичарки во моментов имаат силни изборни позиции во своите матични земји. По септемвриската победа на регионалните избори во покраината Саксонија-Анхалт, АфД е на пат за првпат во историјата да застане на чело на една германска сојузна покраина и истовремено води во анкетите на сојузно ниво. Вајдел во Стразбур изјави дека нивната цел е преземање владина одговорност по следните парламентарни избори. Во Франција, анкетите на Ифоп ѝ предвидуваат на Ле Пен поддршка меѓу 34 и 38 проценти од гласовите во првиот круг од претседателските избори во 2027 година, без оглед на актуелните граѓански протести во земјата.
Заедничкиот став на двете партии се темели на барањето за итен прекин на финансирањето на одбраната на Украина и критиките кон прекумерната регулација на ЕУ. Ле Пен вели дека исцрпените француски јавни финансии повеќе не можат да издржат испраќање помош за Киев и побара укинување на санкциите кон Русија, со напомена дека треба да се задржат само обуките и испораката на опрема, но не и директните финансиски трансфери. Од друга страна, Вајдел повика на мировен договор и дипломатски пристап кој ќе ги почитува безбедносните интереси и на Украина и на Русија, додавајќи дека според неа Украина веќе ја има изгубено војната.
Најдлабокиот јаз меѓу овие две десничарски партии е во поглед на економијата. Ле Пен бара усогласување на даноците за тутун, алкохол и големите компании на европско ниво со цел да се сузбие даночниот дампинг, како и промена на мандатот на Европската централна банка (ЕЦБ) за да се стави фокус врз растот, вработеноста и иновациите. Наспроти тоа, германската АфД решително одбива секаков пренос на фискален суверенитет на Брисел и бара централната банка строго да се ограничи на стабилноста на цените. Вајдел забележа дека ЕЦБ во моментов незаконски финансира државни долгови.
Сепак, двете страни се согласни дека треба да се спречи какво било заедничко задолжување на Унијата и да се скратат националните уплати во буџетот на ЕУ, при што Ле Пен предлага плафон од пет милијарди евра за Франција, а АфД бара крај на улогата на Германија како главен финансиер.
Спротивставени пристапи има и во енергетската сфера. Ле Пен ја брани идејата за европски граничен данок на јаглерод и предлага висината на буџетските придонеси на земјите членки да биде директно поврзана со нивото на загадување и исполнувањето на целите од Парискиот климатски договор. Спротивно на тоа, партијата на Вајдел инсистира на целосна национална слобода во одредувањето на енергетскиот микс, што подразбира слободно користење на јаглен, нуклеарна енергија, гас и обновливи извори, квалификувајќи го европскиот Зелен договор и забраната за мотори со внатрешно согорување како штетно мешање во пазарната економија.
Во однос на институциите, двете лидерки бараат Европската комисија да биде сведена на обичен секретаријат во служба на државите. Ле Пен бара укинување на Европскиот комитет на регионите и Европскиот економски и социјален комитет, додека АфД оди чекор понатаму и предлага промена во изборот на Европскиот парламент, со тоа што европратениците повеќе нема да се избираат на директни избори, туку ќе бидат делегирани од националните собранија.
Разлики постојат и во нивните политички стратегии. Ле Пен очекува редефинирање на блокот преку победи на сродни десничарски партии во земји како Шпанија, Италија и Полска, додека АфД како пресудна ја гледа 2029 година. Доколку реформите во Брисел пропаднат, германската партија најавува еднострано изземање на Германија од клучни европски политики, пред сè во областа на Шенген и миграциските квоти, според кои Берлин во 2026 година треба да прифати прераспределба на 4.555 баратели на азил. Како крајна можност, планот на АфД наведува дека германските граѓани самите би требало да одлучат за членството на евентуален референдум, иако белгискиот аналитичар Дејв Синарде оценува дека по Брегзит излегувањето од Унијата повеќе не е реална опција за водечките десничарски сили.
